از وقتی تو نیستی هوا سرد شده است. کارت بنزینم کفاف نمی دهد. لواسان دیگر تعطیل شد. برف زیاد است. نمی شود شب خوابید. یک روز رفتیم با نایلون خروجی را بستیم که برف جلوی در نریزد. لواسان که تعطیل شد، بیشتر توی شهرم. چه شهری. از وقتی رفتی بد تر شده. مامان می گوید روزی پانزده هزار ماشین وارد خیابان می شود. فکر می کنم غلو می کند. نمی کند؟ شاید. اما راست می گوید. نمی شود تکان خورد. از وقتی رفتی گاهی سراغ رد پاهامان می روم. سر از پله های یوسف آباد زیاد در می آورم. از وقتی رفتی می بینم جای نرفته ما نگذاشتیم توی این شهر. همه جا را متر کرده بودیم انگار و نمی داستم. از وقتی رفتی مردم هنوز به خیابان می روند. روز کریمخان را به یاد داری؟ چه شوری. چه شوری. از وقتی نیستی سر از افتتاحیه ها بیشتر در می آورم. مردم می گویند عوض شده ام. می گویم به خاطر ریش است. ریشم خیلی بلند شده. می گویند ریش نیست. خودم هم می دانم ریش نیست. تو هم می دانی. چیست؟ تو همیشه بهتری می دانستی. از وقتی نیستی کارور بیشتر می خوانم. همینگوی دست گرفتم تمام نشد. گذاشتم وقتی دیگر. از وقتی رفتی ورزش نمی کنم. می کردم، اما الان نمی کنم. زمستان شده. طبیعت درونگرا شده و من هم که از آن جدا نیستم. دست ها در جیب، سرم در گریبان، شال بر گردن. شال تو. از وقتی رفتی ساز بیشتر می زنم. فکر زیاد می کنم. خواب زیاد می بینم. بیشتر از آن که بخواهم. از وقتی رفتی خانه ات پیدایم نمی شود. چانه ام می لرزد. می دانی که. از وقتی نیستی فیس بوک زیاد می آیم. دوست ندارم تنها باشیم. از وقتی رفتی سیمپسونز زیاد می بینم. از وقتی نیستی، ننوشته بودم چیزی. امشب نوشتم. سه روز دیگر بیست و سه سال خواهم داشت. هشت روز دیگر بیست و سه سال خواهی داشت. از وقتی نیستی بیشتر وقت ها نیستم.